سایت داری؟ اخبار مهم گوگل و سئو رو در تلگرام دنبال کن!
ساخت وبلاگ ویژه با درج لینک
سایت داری؟ نکات سئو رو اینجا دنبال کن!
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
امام سجاد(علیه السلام) ضمن رساله جبر و اختیار به آن مصداق اشاره فرمودند و در ادامه آن و در تفسیر آیه «أَهُمْ یَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّکَ نَحْنُ قَسَمْنَا بَیْنَهُم مَّعِیشَتَهُمْ فِى الْحَیَوةِ الدُّنْیَا وَ رَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْض دَرَجَـت لِّیَتَّخِذَ بَعْضُهُم بَعْضًا سُخْرِیًّا وَ رَحْمَتُ رَبِّکَ خَیْرٌ مِّمَّا یَجْمَعُونَ 13 افزودند: اگر اختیار به قریش واگذار شده بود، هرآینه امیّه یا عروة بن مسعود را به پیامبرى انتخاب مى کردند. نکته اى در باره مفاد صلح نامه و برگرداندن ابوبصیر وجود دارد که عبارت است از این که در صلح نامه آمده بود هر کس از قریش به محمد(صلى الله علیه وآله) ملحق شد باز گردانده شود، و به قید «قرشى بودن» تصریح شده بود و از طرفى مى دانیم که ابوبصیر ثقفى است و قید قرشى باید آن را خارج کند، در صورتى که مى بینیم از یک سو قریش (یعنى یک زهرى و یک ثقفى) خواهان استرداد اوست و از سوى دیگر، پیامبر(صلى الله علیه وآله) و دیگران نیز به آن قید مصرّح، استناد بر عدم استرداد وى نکرده اند.
بررسى اوضاع دینى وجود بت لات و امور مربوط به آن و اوضاع سیاسى و فرهنگى و توجه به شرح حال و زندگى برخى از سرآمدان و نخبگان و بروز وقایع و ایام و دیگر مسایل مربرط به ثقیف و نیز پیشرفت تمدنى در طائف، ثقیف را از بسیارى از همسانان و همسایگان ممتاز کرده و جایگاه رفیع آنان را در جاهلیت نشان مى دهد و به طور خلاصه ثقیف از اشرافیت قبیلگى و اشرافیت مالى و توان اقتصادى بالایى برخوردار بوده و اساس مبادلات اقتصادى آنان بر ربا استوار بود. مؤلف محترم الصحیح، مناقشه اى در این داستان کرده است: الف پیامبر (صلى الله علیه وآله)هدیه مشرک را قبول نمى کرد، ب در نصوص آمده است: حضرت از طائف خارج شد، در حالى که هیچ مرد و زنى به حضرت ایمان نیاورد، ج چگونه پس از ده سال بعثت و نیز حضور پیامبر (صلى الله علیه وآله)، حدود ده روز در طائف، عداس نه اسم اسلام و نه دعوت حضرت را نشنیده بود، د این عداس معلوم نیست که کیست، و در جریان آغاز وحى نیز نام وى برده شده است.
به روايت واقدي 3/906 و ديگران بسياري از مشركان گفتهاند پس از آن‌كه مسلمانان فرار كردند و ما به قصد كشتن رسول خدا صلي الله عليه و آله نزديك اسب وي رسيديم، ناگهان مردان سفيدپوش خوشچهره كه عمامههاي سرخ بر سر داشتند، بر اسبان ابلق سوار و اطراف پيامبر را گرفته بودند، به ما گفتند صورتهايتان زشت باد، بازگرديد! ما وحشتزده فرار كرديم و جمع ما به هر سوي پراكنده شد، گروهي به طائف رفته و داخل قلعه شدند ولي باز هم وحشتزده بودند و گمان ميكردند كه مردان سفيدپوش آنان را تعقيب ميكنند. رشيد رضا مصري نيز در تفسير المنار 10/262گويا براي آن‌كه از فضيلت و رشادت اميرالمؤمنين عليه السلام بكاهد، به توجيه فرار مسلمانان در جنگ حنين پرداخته و گفته است: اين فرار گسترده به لحاظ ترس و وحشت از دشمن نبوده است، مسلمانان چون يك مرتبه بهطور ناگهاني با هجوم سپاه دشمن مواجه گرديدند مضطرب شدند و موضع خود را رها كردند و اين براي انسان يك امر طبيعي است! علامه طباطبايي در الميزان 9/221 شبهات او را عنوان كرده و پاسخ آنها را داده است.
به روايت شيخ طوسي در امالي /575 و مقريزي در امتاع الاسماع /408 فضل بن عباس گويد: پدرم در آن روز كه مردم پراكنده شده بودند نگاهي كرد علي را در بين ثابت قدمان نديد، با ناراحتي گفت آيا در مثل اين موقع بايد پسر ابوطالب جان خويش را از رسول خدا صلي الله عليه و آله دريغ ورزد و حال آن‌كه او در مواقع سخت و بحراني تنها ياور پيامبر بود؟! گفتم اين چه سخناني است كه درباره برادرزادهات. سپس همراه علي بن ابيطالب نزد آنان رفت و ابتدا گمراهي انصار و هدايت آنان را به وسيله خدا و نيز تصديق و كمك آنان را به رسول خدا گوشزد كرد و در پايان فرمود: «اي گروه انصار آيا به سبب مختصر مال دنيا كه من خواستم با آن دل گروهي را به دست بياورم تا مسلمان شوند و شما را به اسلامتان واگذاشتم ناراحت شديد؟ آيا راضي نيستيد مردم با گوسفند و شتر بروند و شما رسول خدا را ببريد.
به روايت ابناسحاق 4/80 قبايل هوازن و ثقيف با كليه اموال و خانمان خود حركت كردند و در درّه اَوْطاس فرود آمدند، دُريد بن صِمَّه پيرمرد باتجربه و بزرگ طايفه بني جُشَم كه نابينا بود پرسيد چرا صداي شتران و خران و گريه كودكان و آواز گوسفندان به گوشم ميرسد؟ گفتند مالك بن عوف مردم را با اموال و زنان و كودكان كوچانده است. صفوان به او تندي كرد و گفت خاموش باش خدا دهانت را بشكند! شيبة بن عثمان عَبْدَرِي كه پدرش در جنگ احد كشته شده بود گفت امروز انتقام خون پدرم را ميگيرم، امروز محمد را ميكشم! رسول خدا صلي الله عليه و آله چون فرار مردم را ديد به عباس كه صداي بلندي داشت دستور داد تا آنان را صدا بزند.
هوا دیگر روشن شده بود و معرکه جنگ بخوبی دیده می شد و برق شمشیرها به چشم می خورد و صدای چکاچک ابزار جنگی و سپرها به گوش می رسید، قبایل هوازن که به این زودی حاضر نبودند پیروزی به دست آورده را از دست بدهند سخت مقاومت می کردند، از آن سو از طرف پیغمبر اسلام اعلام شد«هر کس کافری را بکشد جامه و اسلحه اش از آن اوست »و این خبر برای مقاومت تازه مسلمانان مکه که اکثرا به فکر غنیمت به جنگ حنین آمده بودند مؤثر بود و آنها را به صورت نیروی امدادی از پشت جبهه جنگ باز گرداند، دیگر نیروی دشمن ضعیف شده بود و با دادن تلفات سنگین تاب مقاومت نیاورده رو به فرار گذارد و هر چه اموال و احشام و زن و فرزند داشتند همه را به جای نهادند و به سه دسته تقسیم شده و هر دسته از آنها به سویی گریختند.
درید بن صمه وقتی صدای زن و بچه و چهارپایان به گوشش خورد و دانست که به دستور مالک آنها را همراه آورده اند، او را خواست و به وی پرخاش کرده گفت: تو را به جنگ چه کار؟تو گوسفند چرانی بیش نیستی؟آخر این چه کاری است کرده ای؟مگر از لشکر فراری چیزی می تواند جلوگیری کند؟اگر جنگ به پیروزی تو انجام شود که همان مردان جنگی و شمشیر و نیزه شان به کار تو خورده و مورد استفاده قرار گرفته و اگر به شکست تو منجر گردد آن وقت است که همه چیز را از دست داده و تمام دارایی و ما یملک خود را تسلیم دشمن کرده ای و با اسارت زن و فرزند رسوا خواهی شد؟مصلحت در آن است که زن و فرزند و اموال را بازگردانی و همان مردان جنگی را با خود ببری!.
باری نصرت الهی فرود آمد و صدای بلند و پی در پی و رسای عباس بن عبد المطلب به گوش فراریان رسید و انصار را به خود آورد که پس از آن همه فداکاریها که در راه اسلام داشتند این چه فرار ننگینی است که در این معرکه می کنند و از این رو به سوی دره حنین بازگشته غلاف شمشیرها را شکستند و صداها را به «لبیک، لبیک »بلند کردند و با شمشیرهای برهنه از هر سو به دشمن حمله ور شدند، صحنه جنگ که داشت به سود دشمن پایان می یافت تدریجا عوض شد و مسلمانانی که غالبا از انصار مدینه بودند و به میدان جنگ باز می گشتند به جبران فراری که کرده بودند بسختی در برابر دشمن پایداری کرده و صفوف آنها را به هم ریختند و جنگ سختی از نو در گرفت.
آنگاه در آخر، قضیه را بمثل آیه زیر ختم می کند: من المؤمنین رجال صدقوا ماعاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا(4) و اگر احتمال فوق صحیح هست پس چرا خداوند در داستان جنگ حنین متعرض مدح مؤمنین ثابت قدم نشده وحال آنکه داستان مزبور دست کمی از سایر غزوات نداشت؟ونیز در این داستان مدحی و ستایشی که مایه امتنان و سرافرازی مؤمنین باشد نکرده با اینکه افراددیگری را که مانند ایشان بودند در آیات مربوط به دیگر غزوات به چنین مدحی مفتخرنموده است؟آنچه گفته شد این احتمال را بذهن و به اعتبار عقلی نزدیک می سازد که منظور ازمؤمنانی که سکینت بر ایشان نازل گردید تنها خصوص آن افراد معدودی است که رسول خدا(ص) را وانگذاشتند، و فرار نکردند، و اما سایر مؤمنان یعنی آنهائی که فرار کردندو دوباره برگشتند آنها مشمول جملهثم یتوب الله من بعد ذلک علی من یشاء و الله غفور رحیممی باشندالبته نه همه آنان، بلکه افرادی از ایشان که مشمول عنایت و توفیق خداوندی گشتند، همچنانکه از کفار هوازن و ثقیف و از طلقاء و بیماردلان افرادی که مشمول نایت خداوندی شدند موفق به توبه گردیدند.
و اما آن آیات دیگری که در مدح مسلمین و خوشنودی خدا از ایشان و استحقاق اجر وپاداششان آورده باید دانست که تمامی آن مدح ها مقید به قیودی است که با در نظر گرفتن آن، دوام خوشنودی خدا و اجر و استحقاق آنان حتمی نخواهد بود، زیرا آیات مذکور آن عده ای ازمسلمانان را مدح کرده که لوازم عبودیت، یعنی ایمان و اخلاص و صدق و خیرخواهی ومجاهدت در راه دین را دارا باشند،وقتی حمد و ستایش در آیات نامبرده باقی است که این لوازم هم باقی باشد، و وعده پاداشی که در آنهاست وقتی به اعتبار خود باقی است که صفات و احوالی که باعث رسیدن به آن وعده هاست در طرف باقی مانده باشد، و اما اگر همان اشخاص مورد مدح و مورد وعده، آن صفات و احوال را بخاطر حادثه و یا خطائی از دست داده باشند پر واضح است که آن مدح و ثنا و آن وعده پاداش هم نسبت به ایشان از اعتبار می افتد.
تقویت سئوی سایت با بک‌لینک قوی
مشاهده
وبلاگ یکتاس خاص
